นักศึกษาแพทย์ นักเรียนแพทย์ หรือ นิสิตแพทย์ คือบุคคลซึ่งศึกษาในโรงเรียนแพทย์ในหลักสูตรแพทยศาสตร์บัณฑิต โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อสำเร็จการศึกษาออกไปเป็นแพทย์ การศึกษาในชั้นนี้นับว่าเป็นขั้นแรกสุดของลำดับการศึกษาในวิชาชีพแพทย์

การรับเข้าศึกษาในแต่ละประเทศนั้นมีความแตกต่างกัน ในบางประเทศเช่นประเทศไทยจะมีระบบการรับนักเรียนเข้าเป็นส่วนกลาง (กสพท.)

ระยะเวลาที่ใช้การศึกษาแพทยศาสตร์บัณฑิตนั้นมีความแตกต่างกันไปในแต่ละประเทศ สำหรับประเทศไทยใช้เวลาทั้งสิ้น 6 ปีแบ่งเป็น วิทยาศาสตร์พื้นฐาน (Basic medical science) หรือ ระดับชั้นปรีคลินิก (Preclinical year) จำนวน 3 ปี และปฏิบัติงานบนหอผู้ป่วย (Ward) หรือ ระดับชั้นคลินิก (Clinical years) จำนวน 3 ปี ทำหน้าที่รับ ดูแลผู้ป่วย และเรียนรู้หัตถการพื้นฐานที่จำเป็นภายใต้การควบคุมของอาจารย์แพทย์และแพทย์ประจำบ้านโดยชั้นปีสุดท้าย (ปีที่ 6) จะเรียกว่า นักศึกษาแพทย์เวชปฏิบัติ (Externship) ซึ่งจะได้ฝึกการทำงานเสมือนจริง

เมื่อสำเร็จการศึกษาตามหลักสูตรจะได้ปริญญาแพทยศาสตร์บัณฑิตจากมหาวิทยาลัยที่ตนเองสังกัดอยู่ และยังต้องสอบผ่านการประเมินความรู้ความสามารถในการประกอบวิชาชีพเวชกรรมซึ่งจัดสอบโดย ศูนย์ประเมินและรับรองความรู้ความสามารถในการประกอบวิชาชีพเวชกรรม (ศ.ร.ว.) ภายใต้การกำกับดูแลของ แพทยสภาซึ่งเป็นการสอบทั้งประเทศ ภายหลังการสอบทั้งสองอย่างเสร็จสิ้นจะได้รับปริญญาแพทยศาสตรบัณฑิตและเป็นแพทย์เวชปฏิบัติทั่วไป (General Practitioner)

โดยทั่วไปจากสัญญาที่ได้ทำไว้ก่อนเข้าศึกษาในโรงเรียนแพทย์ บัณฑิตแพทย์จะต้องเป็นแพทย์เพิ่มพูนทักษะ (internship) หรือที่เรียกกันว่าแพทย์ใช้ทุนในโรงพยาบาลประจำจังหวัดที่ได้รับการจัดสรรเป็นระยะเวลา 1 ปี และในโรงพยาบาลชุมชนอีก 2 ปี จากนั้นอาจทำงานต่อไปที่โรงพยาบาลชุมชน, ลาออกจากราชการเพื่อประกอบเวชปฏิบัติส่วนตัว, ลาศึกษาต่อเฉพาะทางด้านที่ตนสนใจ อย่างไรก็ดียังเรื่องการเรียนต่อเฉพาะทางภายหลังจบแพทยศาสตร์บัณฑิตนั้นมีรูปแบบที่หลากหลายกว่านี้ เช่น เพิ่มพูนทักษะปีที่ 1 แล้วเข้าอบรมเฉพาะทางต่อเลยในปีถัดไป ซึ่งกระทำได้บางสาขา และบางโรงพยาบาลเท่านั้น

(ตามโรงพยาบาลที่มีศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก) จำนวนเวลาตามแต่สาขาที่อบรม หรือในบางสาขาขาดแคลน เช่น จิตเวชศาสตร์ อาจไม่ต้องเพิ่มพูนทักษะในปีที่ 1 แต่สามารถสมัครเข้าอบรมได้เลย